La Lune Menteuse
Emile De Geyndt
over Not So Difficult
magazine
![](https://b-i-n-g-o.be/wp-content/uploads/2022/08/Kopie-van-Kopie-van-nsd-press-4-1200x800.jpg)
Pia: Not So Difficult is een nieuw tijdschrift, zou je het kort willen introduceren?
Jente: Not So Difficult is een muziektijdschrift dat we in 2020 zijn begonnen. Ons eerste nummer kwam uit in maart 2021. Het is een gedrukt offline tijdschrift met 12 interviews met muzikanten en mensen die in de muziekindustrie werken, voornamelijk uit België maar ook internationaal. We besteden veel aandacht aan het visuele aspect bij het maken van het tijdschrift.
Pia: Met hoeveel mensen zijn jullie in het team? Zou je jezelf willen voorstellen?
Emile: In totaal hebben we ongeveer 10 ‘vaste’ leden. Jente (Waerzeggers) naast mij is hoofdredacteur van fotografie. In het begin maakte hij de meeste foto’s, maar nu geeft hij ook richting aan andere fotografen en brengt hun verschillende visies samen tot een samenhangend geheel. Ik ben de grafisch ontwerper. Pieter (Volckaert) is hoofdredacteur en de leider van het tijdschrift, laten we zeggen, op een spiritueel niveau. (lacht) Max (Bogaert) doet de eindredactie van de teksten, Anton (Dermine) is verantwoordelijk voor public relations en dergelijke, Nathan (Thys) is onze juridisch adviseur en houdt toezicht op het algemene proces van het tijdschrift, Max (Bruninx) verzorgt de financiële aspecten en Indigo (Deijmann) doet de sociale media. Sommigen van ons schrijven ook voor het tijdschrift, maar grotendeels worden we geholpen door een groep vrijwilligers die de interviews schrijven of foto’s maken.
Op dit moment werken we allemaal vrijwillig aan het tijdschrift. Natuurlijk zou het leuk zijn om te zien dat het in de toekomst winstgevend wordt, maar de huidige situatie dwingt ons ook om op verschillende manieren voordeel te halen uit ons werk. Het is fijn om vrij te zijn en gewoon te experimenteren met wat een tijdschrift kan zijn. Ik hoef niet op te letten op dingen waar andere ontwerpers op moeten letten, omdat het team ook begrijpt dat het tijdschrift alleen maar voordeel heeft van mijn creatieve vrijheid. Ik zie de mogelijkheid die het tijdschrift me geeft om ideeën uit te proberen en mezelf uit te drukken, en om die ideeën als een vorm van betaling in de wereld te brengen. Dat geldt voor ons allemaal. Wat je eruit haalt, is wat je erin steekt.
![](https://b-i-n-g-o.be/wp-content/uploads/2022/08/Kopie-van-NSD©2-packshots-2-1200x1200.jpg)
![](https://b-i-n-g-o.be/wp-content/uploads/2022/08/Kopie-van-NSD©2-packshots-5-1200x1200.jpg)
Pia: Dus, terugkijkend op het gebruik van afbeeldingen waar we het eerder over hadden (zie interview met Studio Ward Weirhegh), ben je vrij om met de afbeeldingen te werken en ze te gebruiken zoals je wilt?
Emile: Ja, ik knip veel. Ik voeg ook veel grafische elementen van mijn kant toe. Gelukkig maakt Jente zich daar niet druk om. Toen Pieter en Jente in het begin het tijdschrift startten en mij vroegen om het grafisch ontwerp te doen, wilden ze echt dat de tekst, de lay-out en de afbeeldingen op hetzelfde niveau zouden zijn.
Pia: Zijn de afbeeldingen meer als illustraties bij de tekst?
Emile: Ik weet niet of je ze zo zou kunnen noemen. Ideaal gesproken zijn de foto’s sterk genoeg om op zichzelf te staan. Ik denk dat deze spanning tussen redactionele fotografie en ‘galerijfotografie’ een van de belangrijkste aandachtspunten van Jente is. Aangezien we slechts twee keer per jaar publiceren, willen we dat het tijdschrift zo lang mogelijk zijn waarde behoudt, en deze balans tussen visuele inhoud en tekst draagt daaraan bij.
Het DNA van Not So Difficult bestaat grotendeels uit dat ’50/50′ evenwicht waar Pieter en Jente vanaf het begin naar streefden. Maar ik denk dat het nu is geëvolueerd naar een ’30/30/30′ verdeling vanwege de grafische elementen die ik toevoeg bij het ontwerpen.
Pia: We kunnen door het hele tijdschrift heen voelen dat je er veel plezier in hebt om het te ontwerpen. Kun je iets meer vertellen over die 30% die je toevoegt?
Emile: Toen ik het eerste nummer aan het ontwerpen was, hadden we al een kleine proefversie van het tijdschrift uitgebracht. Het bevatte 3 interviews en bestond puur uit tekst en afbeeldingen. Het was een goede leerervaring, want achteraf gezien zag het er helemaal niet goed uit. Dus ik worstelde om het tijdschrift impactvoller te maken. Ik wilde NSD© zo veel mogelijk onderscheiden van alle andere tijdschriften in België. Ik wist heel goed wat ik niet wilde dat het eruit zou zien.
Ik werkte destijds aan een lettertype met Otis (Verhoeve) en tijdens het onderzoek vond ik een willekeurige website met tekeningen voor kinderen om in te kleuren. We hebben dat project uiteindelijk niet afgemaakt, dus ik had nog steeds al deze afbeeldingen op mijn computer toen ik NSD© aan het ontwerpen was. Ik begon ze in het hele tijdschrift te verspreiden en vond het resultaat erg leuk. Soms kunnen nicheprojecten zoals NSD© een hipsterpretentie hebben, die deze tekeningen teniet deden. Natuurlijk paste het ook bij onze naam om het product leuk en licht te maken, maar belangrijker nog, het maakte de lay-out gedurfder en interessanter. Toen konden we vanwege het auteursrecht de afbeeldingen niet meer gebruiken. Dus vroeg ik mijn broer, Gaspar (De Geyndt), om ongeveer 60 tekeningen voor het tijdschrift te maken, en dat werd het eerste nummer. Voor het tweede nummer vond ik een website met gratis vectorafbeeldingen, waardoor ik het daadwerkelijke bronmateriaal kon gebruiken zonder het risico te lopen op schending van het auteursrecht.
Ik vind het echt leuk om gevonden afbeeldingen te gebruiken. Zowel van internet als wat ik op straat zie. Ik maak constant foto’s en sla jpeg-bestanden op. Ik verzamel ze allemaal in één bestand en langzaam ontstaat er een stemming. De belangrijkste vraag wordt dan de combinatie van die grafische elementen met de foto’s en de kunstenaars. Omdat telkens als dingen samenkomen, nieuwe betekenis ontstaat. Een zachte afbeelding kan een scherp grafisch element nodig hebben of andersom. Het eindstadium van het ontwerpproces voor NSD© voelt als een puzzel, een kwestie van het juiste element vinden voor elke pagina.
Ik heb het gevoel dat ik pas een maand later echt weet wat ik aan het doen ben, als ik het volledige plaatje kan zien. Vooral voor NSD©, omdat het zo vrij is, vinden veel dingen hun weg naar het tijdschrift, zelfs als ik ze aanvankelijk zonder die bedoeling vastleg. Elk tijdschrift is een weerspiegeling van wie ik op dat moment ben.
![](https://b-i-n-g-o.be/wp-content/uploads/2022/08/Kopie-van-nsd©3-press-2-1-800x1200.jpg)
![](https://b-i-n-g-o.be/wp-content/uploads/2022/08/Kopie-van-nsd©3-press-4-800x1200.jpg)
Pia: Ik ben benieuwd hoe het soms voor het team is om te reageren op de visie van Emile?
Jente: We zijn begonnen met het tijdschrift door het team eromheen op te bouwen en het was meteen duidelijk dat we Emile als onze grafisch ontwerper wilden. We wisten wat we van hem konden verwachten. We gaven Emile vrijheid voor het ontwerp. Natuurlijk hebben we soms discussies over bijvoorbeeld wie we op de cover moeten zetten: kiezen we voor de grootste artiest of gewoon de mooiste foto…? Maar ik denk dat Emile en ik vergelijkbare doelen hebben als het visuele team en we vinden het allebei erg belangrijk om weg te stappen van de conventies die om ons heen bestaan.
Pia: Dat is fijn om te hebben als grafisch ontwerper!
Emile: Ik heb het gevoel dat er eigenlijk niet zoveel discussie is. Als we bij het vierde nummer zijn, is dat omdat we zo goed samenwerken. Als dat niet het geval was, dan zou ik gestopt hebben na het eerste nummer, of ze zouden een andere grafisch ontwerper hebben gezocht.
Leroy: Kun je het systeem achter het grafisch ontwerp uitleggen? Gebruik je soms verschillende lettertypen of een hele pagina met tekst? Hoe belangrijk is het voor jou om aan hetzelfde systeem vast te houden?
Emile: Meestal krijgt elk interview een speciaal titellettertype. Dit lettertype wordt ook gebruikt voor de citaten in het interview. Vroeger gebruikte ik drie hoofdlettertypen voor de teksten, zodat je nooit twee keer achter elkaar hetzelfde lettertype had. Op die manier had elk interview zijn eigen karakter en maakte het het tijdschrift minder eentonig.
Voor het derde nummer heb ik het teruggebracht naar één titellettertype en één tekstlettertype voor alle interviews, omdat dat nummer ontworpen was om meer als een fotoboek dan als een tijdschrift aan te voelen, met veel witruimte rond de afbeeldingen. Ik wilde ook de verwachtingen doorbreken die mensen hadden van NSD©, omdat de eerste twee waren gebouwd op hetzelfde idee. Ik denk dat ik vanaf nu wil dat elk nummer een andere kant van wat een tijdschrift maakt, verkent. Het volgende nummer zal bijvoorbeeld spelen met de dunheid van tijdschriftpapier en wat er gebeurt wanneer elementen doordrukken naar de andere kant van de pagina.
Pia: Ben je van plan om het tijdschrift op een gegeven moment ook online beschikbaar te maken?
Emile: Gezien onze slogan: ‘offline muziekinterviews voor het online tijdperk’, zie ik dit niet snel gebeuren. Onze focus is vanaf het begin gericht geweest op print en we hopen dat in de toekomst zo te houden. We werken aan een website, maar dat duurt erg lang. Het is een beetje jammer, maar je moet min of meer aanwezig zijn op platforms zoals Instagram en Facebook, maar we proberen het tot een minimum te beperken. De inhoud die we online plaatsen, is nooit de daadwerkelijke inhoud van het tijdschrift.
Pia: Is het logo ook door jou ontworpen?
Emile: Ja. Ik denk dat het de tweede voorstel was. Het lettertype dat ik voor het logo heb gebruikt, is Arial Rounded Bold MT, met een omtrek om het iets ronder te maken dan het al is. Het was belangrijk voor Pieter en Jente dat het woordspel van Diffi(cult) zichtbaar werd gemaakt. Ze hadden het tussen haakjes rond cult geschreven, en ik dacht dat het verbinden van de haakjes tot een ovaal leuk zou zijn. Op die manier kunnen we bij het afkorten van de naam het auteursrechtteken voor de c gebruiken, zodat het NSD© wordt. Ik hou van Arial Rounded omdat het een kinderlijke uitstraling heeft, bijna als een comic sans maar netter. Het paste bij de niet al te serieuze sfeer die ik wilde creëren, terwijl het nog steeds basic genoeg was om voor elk nummer opnieuw geïnterpreteerd te kunnen worden.
![](https://b-i-n-g-o.be/wp-content/uploads/2022/08/Kopie-van-nsd©3-press-3-1200x800.jpg)
Leroy: Je hebt ook een Not So Difficult mok meegebracht, kun je daar iets meer over vertellen?
Emile: Ik herinner me dat we merchandise wilden maken en op zoek waren naar items die bij het idee van een tijdschrift pasten en ook niet te opzichtig of verspillend waren. We ontdekten dat we mokken konden bedrukken, dus dat is uiteindelijk wat we hebben gedaan. De afbeelding is een klein huisje op het platteland met een haan die ‘NSD©’ kraait. Je leest het tijdschrift comfortabel, thuis, misschien bij het ontbijt, met koffie of een kopje thee. Heel gezellige sfeer.
Leroy: Misschien nog één laatste vraag. Luister je naar de muziek van de artiest terwijl je zijn of haar interview ontwerpt?
Emile: Nee. (lacht) Ik luister naar mijn eigen muziek terwijl ik ontwerp. Ik ontdek echter wel muziek via het tijdschrift, omdat ik meestal niet degene ben die de meeste artiesten kiest die we interviewen. Maar ik heb het gevoel dat ik genoeg uit de tekst en de afbeeldingen kan halen om de juiste sfeer te creëren voor elke artiest.
Ik vind het zelfs moeilijk om het soms te lezen. Om van het tijdschrift te genieten als een product nadat het is uitgebracht. Ik weet niet of andere grafisch ontwerpers hetzelfde probleem hebben. Na er zo intensief aan gewerkt te hebben en de interviews diagonaal te hebben gelezen tijdens het ontwerpen, duurt het even voordat ik het als lezer kan consumeren. Zelfs dan merk ik vooral kleine fouten op en gruwel ik ervan. Maar dan is het tijd voor het volgende, denk ik.
Leroy: Super. Bedankt voor het interview en om ons wat meer te vertellen over de identiteit en de Not So Difficult levensstijl.